Scenariusze zajęć OUTDOOR realizacja w szkole

Regularnie wzbogacamy naszą bazę o nowe scenariusze zajęć outdoorowych, aby dostarczać świeżych inspiracji do nauki i zabawy na świeżym powietrzu. Chcemy, aby edukacja w terenie była dostępna dla każdego, dlatego dzielimy się sprawdzonymi pomysłami na angażujące zajęcia pod gołym niebem.

Temat: „Mnożenie w ruchu – tabliczka mnożenia w terenie”.

Klasa: 3 szkoły podstawowej

Czas trwania: 45 minut

Cele ogólne:

● Utrwalenie i praktyczne zastosowanie tabliczki mnożenia w zakresie do 100.

● Rozwijanie umiejętności współpracy w grupie.

● Łączenie aktywności ruchowej z procesem uczenia się.

● Doświadczanie nauki w przestrzeni przyrodniczej.

Cele szczegółowe (uczeń potrafi):

● rozwiązywać proste działania z mnożeniem,

● stosować tabliczkę mnożenia w praktyce,

● współpracować w parze i grupie,

● aktywnie i twórczo uczestniczyć w zabawie matematycznej na świeżym powietrzu.

Formy pracy:

● indywidualna,

● w parach,

● grupowa.

Metody:

● metoda outdoor (nauka w terenie),

● gry i zabawy dydaktyczne,

● ruchowe formy utrwalania wiedzy,

● elementy rywalizacji i współpracy.

Pomoce dydaktyczne:

● karty z przykładami działań z mnożenia,

● sznurek lub kreda do wyznaczenia stacji/zadań,

● karteczki z wynikami działań (rozłożone w różnych miejscach terenu),

● kartki i ołówki dla uczniów do notowania punktów,

● gwizdek/tarcza czasowa do oznaczania końca rundy.

Przebieg lekcji (45 minut):

1. Wprowadzenie – rozgrzewka matematyczno-ruchowa (5 min)

● Nauczyciel wyprowadza uczniów na boisko/plac przy szkole.

● Krótka zabawa: „Mnożeniowa iskierka” – nauczyciel mówi liczbę (np. 3), uczniowie

podają kolejno wielokrotności tej liczby, jednocześnie podając sobie piłkę lub

klaskając w dłonie.

2. Instrukcja i podział na grupy (5 min)

● Klasa zostaje podzielona na 3–4 drużyny.

● Nauczyciel wyjaśnia, że na terenie zostały rozmieszczone karteczki z przykładami

mnożenia oraz osobno wyniki.

● Zadaniem drużyn będzie odnalezienie odpowiednich par (działanie + wynik).

Gra terenowa „Znajdź swój wynik” (20 min)

● Każda grupa startuje z innego miejsca (aby uniknąć tłoku).

● Uczniowie mają za zadanie:

1. odnaleźć kartkę z działaniem (np. 7 × 6),

2. następnie pobiec w teren i znaleźć właściwy wynik (42),

3. przynieść obie kartki do bazy.

● Za każde poprawne dopasowanie grupa otrzymuje punkt.

● Można wprowadzić ograniczenie czasowe (np. 2 minuty na rundę).

● Wygrywa drużyna, która zbierze najwięcej poprawnych par.

4. Zadanie ruchowe – „Matematyczna sztafeta” (10 min)

● Uczniowie ustawiają się w rzędach.

● Na linii startu nauczyciel pokazuje działanie (np. 8 × 5).

● Pierwszy uczeń biegnie do rozłożonych na końcu boiska kartoników z wynikami,

wybiera prawidłowy, wraca i przekazuje kolejnej osobie.

● Zabawa trwa do momentu, aż każdy uczeń weźmie udział.

5. Podsumowanie i refleksja (5 min)

● Krótkie omówienie: co było łatwe, a co trudniejsze?

● Wspólne powtórzenie wybranych działań z tabliczki mnożenia.

● Nauczyciel chwali uczniów za aktywność i współpracę.

Opracowała: mgr Ewa Walczak

Temat: „Polowanie na części mowy – rzeczowniki, czasowniki i przymiotniki w terenie”.

Klasa: 3 szkoły podstawowej

Czas trwania: 45 minut

Cele ogólne:

● Utrwalenie wiedzy o częściach mowy (rzeczowniki, czasowniki, przymiotniki).

● Rozwijanie umiejętności rozróżniania i nazywania części mowy.

● Łączenie nauki języka polskiego z aktywnością ruchową i zabawą.

● Rozwijanie współpracy w grupie i kreatywności.

Cele szczegółowe (uczeń potrafi):

● rozpoznać rzeczownik, czasownik i przymiotnik w zdaniu,

● klasyfikować wyrazy do odpowiednich grup,

● współpracować w parach i zespołach,

● posługiwać się poprawnym nazewnictwem gramatycznym.

Formy pracy:

● indywidualna,

● w parach,

● grupowa.

Metody:

● metoda outdoor education (nauka w terenie),

● gra terenowa,

● zabawy ruchowo-dydaktyczne,

● burza mózgów i dyskusja podsumowująca.

Pomoce dydaktyczne:

● kolorowe karteczki z wyrazami (np. 30–40 słów, różne części mowy, np. pies, skakać,

zielony, biega, dom, piękny, malować, góra),

● duże kartony / plakaty w trzech kolorach (oznaczone: Rzeczowniki, Czasowniki,

Przymiotniki),

● sznurek / kreda do oznaczenia „baz”,

● klamerki lub pinezki do przypinania karteczek,

● gwizdek / timer.

Przebieg lekcji (45 minut):

1. Rozgrzewka – „Ruchome części mowy” (5 min)

● Nauczyciel mówi słowo.

● Jeśli jest to czasownik – uczniowie wykonują ruch (np. skaczą, biegają, machają

rękami).

● Jeśli rzeczownik – uczniowie zatrzymują się i pokazują go gestem (np. udają kota,

samochód).

● Jeśli przymiotnik – robią minę lub gest, który pasuje (np. uśmiechnięta buzia dla

„wesoły”).

2. Instrukcja i podział na drużyny (5 min)

● Nauczyciel dzieli klasę na 3–4 drużyny.

● Wyjaśnia zasady gry terenowej: w różnych miejscach na boisku/placu są ukryte

kartki z wyrazami. Zadaniem drużyn jest odnaleźć karteczki i przypiąć je do

odpowiedniej planszy (rzeczowniki, czasowniki, przymiotniki).

Gra terenowa „Polowanie na słowa” (20 min)

● Start: każda drużyna otrzymuje koszyczek/pudełko.

● Uczniowie biegają po wyznaczonym terenie, zbierając karteczki.

● Po zebraniu wracają do swojej „bazy” i przypinają wyrazy na właściwej planszy.

● Nauczyciel sprawdza poprawność, przyznaje punkty za każde dobrze

przyporządkowane słowo.

● Wygrywa drużyna, która zdobyła najwięcej punktów.

4. Zabawa ruchowa – „Żywe słowa” (10 min)

● Nauczyciel rozdaje uczniom po jednej kartce z wyrazem.

● Na komendę uczniowie mają odnaleźć osoby z tej samej kategorii części mowy i

ustawić się razem w grupie.

● Następnie każda grupa losuje krótkie zadanie, np.:

○ grupa rzeczowników układa mini-zdanie z 3 słów,

○ grupa czasowników pokazuje ruchem wszystkie swoje słowa,

○ grupa przymiotników opisuje nauczyciela albo kolegę kilkoma przymiotnikami.

5. Podsumowanie i refleksja (5 min)

● Krótka rozmowa: „Jakie słowa było najłatwiej rozpoznać? A które sprawiały

trudność?”

● Nauczyciel utrwala wiedzę: powtarza definicje rzeczownika, czasownika i

przymiotnika, wskazuje przykłady z zabawy.

● Wspólne brawa dla wszystkich za aktywność i współpracę.

Opracowała: mgr Ewa Walczak

Temat lekcji: „Tajemnice przyrody – poznajemy drzewa i ich mieszkańców”

Czas trwania: 90 minut

Miejsce: Park, las lub teren zielony w pobliżu szkoły

Klasa: 3 Szkoły Podstawowej

Cele ogólne:

● poznanie wybranych gatunków drzew,

● rozwijanie umiejętności obserwacji przyrody,

● kształtowanie postawy szacunku wobec środowiska naturalnego,

● rozwijanie umiejętności współpracy w grupie,

● zachęcanie do aktywności na świeżym powietrzu.

Cele operacyjne (uczeń):

● rozpoznaje podstawowe gatunki drzew (np. dąb, klon, brzoza),

● nazywa elementy budowy drzewa (korzeń, pień, korona, liście),

● obserwuje przyrodę i wskazuje jej elementy (np. owady, liście, szyszki),

● opisuje cechy drzewa (np. kształt liści, faktura kory),

● wykonuje prosty rysunek obserwowanego drzewa,

● współpracuje w parze lub grupie,

● przestrzega zasad bezpieczeństwa podczas zajęć w terenie,

● wykazuje zainteresowanie przyrodą i potrzebą jej ochrony.

Metody pracy:

● obserwacja bezpośrednia

● praca w grupach

● zabawa dydaktyczna

● rozmowa kierowana

Formy pracy:

● indywidualna

● grupowa

● zbiorowa

Środki dydaktyczne:

● karty pracy

● kredki, ołówki

● lupy (opcjonalnie)

● woreczki na „skarby przyrody”

● plansze z liśćmi drzew (opcjonalnie)

Przebieg lekcji:

1. Wprowadzenie (15 min)

● Zbiórka uczniów, przypomnienie zasad bezpieczeństwa.

● Krótkie pytania wprowadzające:

○ Jakie drzewa znacie?

○ Po co są drzewa?

● Wyjaśnienie celu lekcji

2. Część główna (60 min)

Zadanie 1: „Znajdź swoje drzewo” (20 min)

● Uczniowie w parach wybierają jedno drzewo.

● Obserwują: kształt liści, korę, wielkość.

● Rysują drzewo na karcie pracy.

Zadanie 2: „Detektywi przyrody” (20 min)

● Uczniowie szukają wokół drzewa:

○ owadów,

○ ptaków (lub ich śladów),

○ innych elementów (np. szyszki, liście).

● Zbierają „skarby przyrody” do woreczków.

Zadanie 3: Zabawa ruchowa „Kto mieszka na drzewie?” (10 min)

● Nauczyciel podaje nazwę zwierzęcia (np. wiewiórka, ptak).

● Uczniowie naśladują jego ruchy.

Zadanie 4: „Dotknij i opisz” (10 min)

● Uczniowie dotykają kory różnych drzew.

● Opisują: gładka, szorstka, zimna, ciepła.

3. Podsumowanie (15 min)

● Omówienie obserwacji.

● Prezentacja rysunków.

● Pytania podsumowujące:

○ Co było najciekawsze?

○ Czego się nauczyliście?

● Krótka refleksja: dlaczego powinniśmy chronić drzewa?

Ocena uczniów:

● zaangażowanie w pracę,

● współpraca w grupie,

● poprawność wykonania zadań.

Scenariusze zajęć OUTDOOR realizacja w przedszkolu

Regularnie wzbogacamy naszą bazę o nowe scenariusze zajęć outdoorowych, aby dostarczać świeżych inspiracji do nauki i zabawy na świeżym powietrzu. Chcemy, aby edukacja w terenie była dostępna dla każdego, dlatego dzielimy się sprawdzonymi pomysłami na angażujące zajęcia pod gołym niebem.

Temat: „Rachunki na łące”- zajęcia outdoorowe

Grupa wiekowa: 5,6– latki

Cele główne:

➢ budowanie pozytywnego nastawienia do matematyki przez atrakcyjne i aktywizujące

metody nauczania

➢ kształtowanie umiejętności komunikowania się oraz samodzielnego i zespołowego radzenia

sobie w sytuacjach zadaniowych;

➢ rozwijanie zdolności obserwacji i analizy otoczenia

➢ budowanie więzi z otaczającym światem naturalnym

➢ kształtowanie pojęcia liczby i jej pozycji w szeregu

➢ rozwijanie umiejętności przeliczania na konkretach

➢ rozwijanie koncentracji i uwagi.

Cele szczegółowe:

Dziecko:

➢ rozumie polecenia zadań matematycznych

➢ przelicza kropki biedronce

➢ rozumie znaczenie pojęć o 1,2,3 więcej ; mniej

➢ układa cyfry w kolejności do 10

➢ przelicza kropki i nakleja odpowiednią liczbę kwiatków

➢ wybiera odpowiednie kształty do ułożenia kwiatka

➢ zna lewą i prawą stronę ciała

 

Metody pracy: metoda czynnych zadań stawianych dziecku, pedagogika zabawy, metoda

zabawowo- zadaniowa,

Formy pracy: indywidualna, zespołowa, zbiorowa;

Środki dydaktyczne: rośliny, karty do naklejania, biedronki z plastelinowymi kropkami,

papierowe stokrotki z cyframi, karty z kwiatkami z kształtów, kształty, symbole owadów.

PRZEBIEG ZAJĘĆ:

Wprowadzenie do zajęć: powitalna rymowanka, zabawa stonoga, układanie szeregu i odliczanie

do 6, podział na grupy.

Zajęcia właściwe:

Dzieci łączą się w grupy, każda grupa dostaje symbol jednego owada żyjącego na łące. Dzieci

wybierają dźwięk jaki będzie ich symbolem. Każda grupa otrzymuje kilka zadań matematycznych do wykonania.

1. Biedronki: Dzieci otrzymują biedronki i plastelinę. Zadaniem każdej z grup jest przypiąć tyle

kropek po jednej stronie, aby było ich o 4 więcej niż na drugiej

2. Stokrotki: Każda grupa otrzymuje koło i 10 płatków. Zadanie polega na dopięciu listkó w

kolejności od 1-10

3. Geometryczne kwiatki. Grupa dostaje kartki z kwiatkami ułożonymi z kół, kwadratów, trójkątów i prostokątów. Zadaniem dzieci jest przeliczenie figur każdego rodzaju

4. Kalinowa przeliczanka. Dzieci przyklejają kwiatki zgodnie z podaną liczbą. Naklejają kwiatki na taśmę.

Zakończenie zajęć: Podsumowanie konkurencji i zakończenie zajęć.

TEMAT  "Mali Astronomowie w Ogrodzie"- zajęcia outdoorowe

Grupa wiekowa: 5–6 latkowie

Cel główny: Poznanie planet Układu Słonecznego, ich kolejności oraz zrozumienie zjawiska dnia i nocy. Poznanie zegara słonecznego.

Miejsce: Otwarta przestrzeń-ogród przedszkolny

Pomoce: Karty z nazwami/obrazkami planet, piłki w kształcie planet, duża żółta piłka (Słońce),

globus, latarka (mocna), kamienie, patyki.

PRZEBIEG ZAJĘĆ:

Wprowadzenie:

1. Rozgrzewka: "Start Rakietą"

Dzieci kucają. Zaczynamy odliczanie: 10, 9, 8... 1, ZERO! Na hasło "Zero" dzieci wyskakują

wysoko w górę, machając rękami – rakiety wystartowały w przestrzeń kosmiczną.

Zajęcia właściwe:

2. Zabawa ruchowa: "Kosmiczny Taniec"

Wyjaśniamy dzieciom, że Słońce stoi w miejscu, a planety krążą wokół niego po niewidzialnych

drogach (orbitach).

Słońce: Jedno dziecko trzyma żółtą piłkę na środku.

Planety: Rozdajemy dzieciom kule-planety. Dzieci ustawiają się na swoich liniach w odpowiedniej kolejności: Merkury (najbliżej, biega bardzo szybko), Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz (największy, idzie dumnie), Saturn, Uran, Neptun (najdalej, idzie powoli)

Akcja: Na sygnał "Orbita!" dzieci zaczynają krążyć wokół Słońca, dbając, by nie spaść ze swojej

linii.

3. Eksperyment: "Gdzie się podziało Słońce?"

Przechodzimy w nieco bardziej zacienione miejsce, aby lepiej widzieć światło latarki.

Obserwacja: Jedno dziecko trzyma globus (Ziemię), drugie świeci latarką (Słońce).

Działanie: Nauczyciel pokazuje, że gdy "Słońce" świeci na jedną stronę globusa, jest tam dzień. 

W tym samym czasie po drugiej stronie panuje noc.

Lornetka: Dzieci przez lornetkę (z bezpiecznej odległości) obserwują "rozświetloną Polskę" na

globusie, a następnie patrzą, jak znika w cieniu, gdy powoli obracamy globus wokół własnej osi.

4. Warsztat: "Budujemy Zegar Słoneczny"

Wracamy na nasłoneczniony plac. Wyjaśniamy, że dawniej ludzie mierzyli czas patrząc na cień.

Konstrukcja: Wbijamy prosty patyk pionowo w ziemię (to nasz gnomon).

Tworzenie tarczy: Dzieci znajdują kamienie i układają je wokół patyka.

Zaznaczanie: Kładziemy pierwszy kamień tam, gdzie aktualnie pada cień patyka.

Wniosek: Tłumaczymy, że za godzinę cień przesunie się w stronę innego kamienia, bo Ziemia cały czas się kręci.

Podsumowanie:

5, "Powrót na Ziemię"

Dzieci kładą się na trawie, zamykają oczy i biorą trzy głębokie wdechy "kosmicznego powietrza".

Na hasło "Lądowanie!" otwierają oczy – są z powrotem

Scenariusz Zajęć: Leśny Teatr Cieni- ”Czerwony Kapturek.”

Grupa wiekowa: 5–6 latki „MALI ODKRYWCY”

Miejsce: Pobliski lasek z prześwitami słońca

Cel główny: Zrozumienie zjawiska powstawania cienia oraz rozwijanie ekspresji twórczej.

Cele szczegółowe: Przedszkolak:

sprawnie porusza się w terenie leśnym, zachowując zasady bezpieczeństwa; potrafi precyzyjnie operować rekwizytem i własnym ciałem, by uzyskać pożądany kształt na ekranie,

rozumie zależność między źródłem światła (słońcem), obiektem a cieniem; potrafi wymienić elementy niezbędne do powstania teatru cieni,

przełamuje tremę przed występem publicznym; czerpie radość z kreatywnej zabawy w grupie,

potrafi współpracować w zespole podczas przygotowywania scenografii; cierpliwie czeka na swoją kolej; przestrzega zasad zachowania się w lesie.

Metody pracy:

Metody słowne: objaśnienia i instrukcje, pogadanka na temat zjawisk fizycznych, mini-narracja teatralna. Metody oglądowe: obserwacja naturalnych cieni w lesie, demonstracja sposobu powstawania cienia na płótnie. Metody czynne (operacyjne): Metoda samodzielnych doświadczeń – eksperymentowanie z odległością od źródła światła. Metoda zadań stawianych dziecku – poszukiwanie rekwizytów, budowa sceny. Metoda dramy – wcielanie się w role leśnych zwierząt i roślin. Elementy Pedagogiki Przygody (Outdoor Education): nauka w bezpośrednim kontakcie z naturą.

Formy pracy:

Praca z całą grupą (zbiorowa): wspólna wyprawa do lasu, słuchanie instrukcji, udział w pogadance o słońcu. Praca w małych zespołach (grupowa): budowanie scenografii, współpraca 4 aktorów podczas przygotowywania etiudy. Praca indywidualna: poszukiwanie własnego rekwizytu, wyrażanie siebie poprzez ruch w teatrze cieni.

Przebieg zajęć:

1. Rozmowa w drodze: Zaczynamy od spaceru do lasu. Szukamy odpowiedzi na pytanie: „Gdzie teraz schował się nasz cień?” (pod stopami, za nami, w gąszczu).

2. Budowa Sceny (Scenografia)

Znajdujemy miejsce, gdzie promienie słońca wyraźnie padają na rozwieszone między drzewami białe prześcieradło. Nauczyciel przygotowuje koc dla widowni.

3. Warsztat Młodego Fizyka: Jak powstaje cień?

Zanim zaczniemy spektakl, robimy krótkie doświadczenie „na żywo”. Zasada trzech elementów: Aby powstał teatr cieni, potrzebujemy trzech rzeczy: Źródła światła (nasze Słońce),. Przeszkody (nasze ciało lub rekwizyt). Ekranu (nasze płótno lub ziemia). Wyjaśnienie: Cień to takie miejsce, do którego promyki słońca nie mogły dotrzeć, bo po drodze spotkały nas i „odbiły się” od naszych pleców. Im bliżej ekranu stoimy, tym cień jest wyraźniejszy!

4. Wielki Spektakl: „Czerwony Kapturek”

Wybieramy 4 aktorów, którzy udają się za kulisy (za prześcieradło). Reszta grupy siada na widowni. Nauczyciel czyta treść spektaklu „Czerwony Kapturek”. Aktorzy z rekwizytami odgrywają scenkę.

Zadanie dla widowni: Rozpoznajcie, kto jest kim, patrząc tylko na czarne kształty!

5. Podsumowanie i powrót

Po występie zamiana ról, aby każde dziecko spróbowało sił jako aktor. Następnie siadamy w kręgu.

Pytanie na koniec: Co się stanie z naszym teatrem, jeśli na niebo wpłynie wielka, ciemna chmura? * Wniosek: Bez światła nie ma cienia!

Rozśpiewana Bolęcina! Gminny Konkurs „Sing Along with Fun”

 

  Dźwięki światowych przebojów wypełniły mury Zespołu Szkół Samorządowych w Sułkowicach-Bolęcinie. 27 marca 2026 roku odbył się Gminny Konkurs Piosenki Anglojęzycznej „Sing Along with Fun”, który zgromadził utalentowaną młodzież z 9 szkół z całej gminy. Do muzycznych zmagań stanęło łącznie 28 uczestników, którzy udowodnili, że nauka języka obcego i pasja do muzyki to połączenie idealne. Scena w Bolęcinie stała się miejscem prezentacji wielkich talentów wokalnych oraz wysokiej poprawności językowej. Jury po długich naradach wyłoniło zwycięzców w dwóch kategoriach wiekowych. Doceniając trud włożony w przygotowanie trudnego repertuaru oraz odwagę sceniczną, wszyscy uczestnicy konkursu otrzymali pamiątkowe dyplomy oraz nagrody.  To miły gest, który podkreślił edukacyjny i radosny charakter wydarzenia. 

Scenariusze zajęć TIK

Upowszechniając zdobyte umiejętności, udostępniamy na dysku szkolnym zestaw scenariuszy zajęć z wykorzystaniem TIK. Materiały stworzone zostały z myślą o wsparciu nauczycieli w codziennej pracy dydaktycznej. Nasze materiały łączą sprawdzone metody nauczania z kreatywnym podejściem do tematu, oferując kompletną bazę ćwiczeń i zadań.

Poniżej przykładowe scenariusze:

Scenariusz lekcji fizyki – klasa 7 (z wykorzystaniem TIK) 

Temat lekcji: Siły w przyrodzie – I zasada dynamiki Newtona (bezwładność)

Podstawa programowa – fizyka, klasa VII

Uczeń:

• opisuje wpływ siły na ruch i kształt ciała,

• posługuje się pojęciem bezwładności,

• rozróżnia sytuacje, w których ciało pozostaje w spoczynku lub porusza się ruchem

jednostajnym,

• planuje i opisuje proste doświadczenia.

Cele lekcji

Cele ogólne:

• Zrozumienie roli siły w zmienianiu ruchu ciał.

• Rozwijanie umiejętności obserwacji i wnioskowania.

Cele szczegółowe:  

uczeń:

• wyjaśnia pojęcie bezwładności,

• podaje przykłady I zasady dynamiki z życia codziennego,

• analizuje doświadczenia i symulacje komputerowe,

• korzysta z narzędzi TIK.

Metody i formy pracy

• metody: obserwacyjna, doświadczalna, problemowa,

• formy: praca zbiorowa, w parach, indywidualna.

Środki dydaktyczne i TIK

• tablica interaktywna / projektor,

• komputer lub tablety uczniów,

• symulacja PhET (Ruch i siły),

• Wordwall – quiz wprowadzający,

• Google Forms / Microsoft Forms – karta exit ticket,

• karta pracy ucznia.

Przebieg lekcji

0–5 min – Czynności organizacyjne

• Sprawdzenie obecności.

• Podanie tematu i celów lekcji w języku ucznia.

5–10 min – Aktywacja wiedzy

• Quiz Wordwall (np.:

Czy do utrzymania ruchu potrzebna jest siła?

Co dzieje się z pasażerem podczas nagłego hamowania?)

• Krótka rozmowa kierowana.

10–18 min – Doświadczenie pokazowe

• Doświadczenie: moneta na kartce papieru nad szklanką.

• Obserwacja i zapis wniosków.

18–30 min – Praca z TIK (symulacja)

• Symulacja PhET „Forces and Motion”.

• Zadania:

Co dzieje się z ruchem ciała, gdy nie działa siła?

Jak masa wpływa na bezwładność?

• Praca w parach, nauczyciel moderuje.

30–38 min – Uporządkowanie wiedzy

• Sformułowanie I zasady dynamiki Newtona.

• Zapis definicji w zeszycie (z wizualizacją na tablicy).

38–43 min – Sprawdzenie zrozumienia

• Krótki test w Forms (5 pytań jednokrotnego wyboru + 1 otwarte).

• Natychmiastowa informacja zwrotna.

43–45 min – Podsumowanie

• Pytanie kluczowe: „Dlaczego w samochodzie zapinamy pasy?”

• Zadanie domowe (opcjonalnie online).

         Zadanie 1 Wyjaśnij własnymi słowami, czym jest bezwładność.

         Zadanie 2 Podaj dwa przykłady działania bezwładności: z życia codziennego,  

z transportu.

Zadanie 3 Dlaczego podczas gwałtownego hamowania autobusów pasażerowie pochylają się do przodu?

Ewaluacja

• odpowiedzi w Forms,

• aktywność podczas doświadczenia i symulacji,

• karta pracy.

 

Scenariusz lekcji matematyki – klasa 6 (zgodny z podstawą programową, TIK) 

Temat lekcji 

Obliczanie procentu danej liczby – zastosowania praktyczne

 

Podstawa programowa (klasa VI – matematyka) 

Uczeń: - oblicza procent danej liczby, - rozwiązuje proste zadania praktyczne z 

zastosowaniem procentów, - interpretuje wyniki w kontekście sytuacji z życia codziennego.

 

Cele lekcji 

Cele ogólne

• Kształcenie umiejętności obliczeń procentowych.

• Rozwijanie kompetencji cyfrowych.

Cele szczegółowe – uczeń:

• oblicza procent danej liczby różnymi metodami,

• korzysta z narzędzi TIK do rozwiązywania i sprawdzania zadań,

• współpracuje w parach. 

          Metody i formy pracy

• metody: ćwiczeniowa, problemowa, aktywizująca,

• formy: praca zbiorowa, w parach, indywidualna.

           Środki dydaktyczne i TIK

• tablica interaktywna / projektor,

• komputery lub tablety,

• Wordwall – quiz wprowadzający,

• GeoGebra – wizualizacja procentów,

• Google Forms / Microsoft Forms – test podsumowujący,

• karta pracy (druk / PDF).

            Przebieg lekcji

0–5 min – Część organizacyjna

• Sprawdzenie obecności.

• Przedstawienie tematu i celów lekcji.

5–10 min – Aktywacja wiedzy

• Quiz Wordwall (5 pytań, np.:

o Ile to 10% ze 100?

o 50% liczby 40 to...)

• Omówienie odpowiedzi.

10–18 min – Wprowadzenie nowego materiału

• Przykłady obliczeń procentowych na tablicy interaktywnej.

• Pokaz wizualizacji w GeoGebrze (prostokąt = 100%).

18–30 min – Praca w parach (TIK)

• Uczniowie pracują z kartą pracy + GeoGebrą.

• Zadania typu:

o Oblicz 25% z 80.

o Ile zapłacisz po 20% obniżce ceny 150 zł?

• Nauczyciel monitoruje pracę.

30–38 min – Samodzielne utrwalanie

• Krótki test w Forms (6 pytań zamkniętych i otwartych).

• Automatyczna informacja zwrotna.

38–43 min – Omówienie wyników

• Analiza najczęstszych błędów.

• Wspólne poprawne rozwiązania.

43–45 min – Podsumowanie

• Pytanie refleksyjne: „Gdzie w życiu spotykamy procenty?”

• Zadanie domowe (opcjonalnie online).

Zadanie 1 Oblicz: 1. 10% z 60 = ____ 2. 25% z 200 = ____ 3. 50% z 48 = ____

Zadanie 2 Cena bluzy wynosi 120 zł. Sklep oferuje 30% rabatu. - Ile wynosi rabat? - Ile

zapłacisz po obniżce?

Zadanie 3 (dla chętnych) Podwyższono cenę produktu o 10%. Początkowo kosztował 80

zł. Jaka jest nowa cena?

Ewaluacja lekcji

• wyniki testu Forms,

• obserwacja pracy uczniów, 

• samoocena uczniów.

 

 

Scenariusz zajęć: „Empatia – widzieć sercem” z wykorzystaniem TIK 

Poziom: klasa 4

Czas trwania: 45–60 minut

Cele ogólne:

• rozpoznawanie emocji własnych i innych osób

• kształtowanie postawy empatii i wrażliwości

• ćwiczenie komunikacji i współpracy

• wykorzystanie narzędzi MagicSchool i Leonardo.ai w procesie edukacyjnym

Metody: drama, burza mózgów, praca w parach, analiza ilustracji, rozmowa kierowana

Materiały: ilustracje z Leonardo.ai, karty scenek, karty pracy, prezentacja MagicSchool

1. Wprowadzenie (5 min)

Pytania do uczniów:

• Co to znaczy „wejść w czyjeś buty”?

• Jak czujemy się, gdy ktoś nas rozumie?

• Czy empatii można się nauczyć?

Tekst dla nauczyciela:

„Dziś porozmawiamy o empatii. To umiejętność, która pomaga nam lepiej rozumieć innych ludzi.

Dzięki niej możemy być dobrymi kolegami i koleżankami. Zastanowimy się, jak wygląda empatia

w praktyce i jak możemy ją ćwiczyć.”

2. Mini-wykład: „Czym jest empatia?” (5 min)

Definicja empatii (dla dzieci):

Empatia to umiejętność zauważania, co czuje druga osoba, i reagowania w sposób, który jej

pomaga. To trochę jak supermoc — pozwala widzieć sercem.

3 kroki empatii:

1. Zauważam, co ktoś czuje.

2. Zastanawiam się, dlaczego tak się czuje.

3. Robię coś, co może mu pomóc.

3. Ilustracje emocji – praca z Leonardo.ai (10 min)

Zadanie:

Nauczyciel pokazuje uczniom 4 ilustracje wygenerowane wcześniej w Leonardo.ai,

przedstawiające dzieci w różnych emocjach (smutek, radość, złość, strach).

Uczniowie w parach:

• opisują, co widzą,
• próbują odgadnąć, co mogło się wydarzyć
•  zastanawiają się, jak można pomóc osobie z ilustracji

Cel: rozpoznawanie emocji i ćwiczenie empatycznego myślenia.

Prompty do Leonardo.ai:

1. Smutek: A child sitting alone on a wooden bench, head in hands, looking down, soft

lighting, cartoon style.

2. Radość: A joyful child jumping in the air on a sunny field, bright colors, cartoon style,

smiling sun icons.

3. Złość: A child with crossed arms and angry expression, standing in a dark forest

background, cartoon style.

4. Strach: A child peeking through a slightly opened door, wide eyes, muted colors,

mysterious lighting, cartoon style.

4. Scenki „Wejdź w czyjeś buty” (10–15 min)

Zadanie:

Uczniowie losują krótkie sytuacje (można je wygenerować w MagicSchool – Scenario

Generator):Koleżanka siedzi sama na przerwie i wygląda na wycofaną.

• Ktoś przewrócił się na boisku i jest zawstydzony.

• Nowy uczeń nie zna nikogo i nie wie, gdzie usiąść.

Zestaw B – średni

• Kolega pokłócił się z bratem i jest zdenerwowany.

• Koleżanka dostała gorszą ocenę, niż się spodziewała.

• Ktoś został wyśmiany przez grupę.

• Kolega nie został wybrany do drużyny i czuje się odrzucony.

Zestaw C – trudniejszy

• Ktoś w klasie płacze, ale nie chce powiedzieć dlaczego.

• Koleżanka mówi, że nikt jej nie rozumie.

• Kolega udaje, że wszystko jest w porządku, ale wygląda na przygnębionego.

• Ktoś reaguje złością, choć widać, że tak naprawdę jest mu przykro.

Uczniowie w parach lub trójkach:

• odgrywają scenkę

• pokazują, jak można okazać empatię

• klasa omawia, co było pomocne

5. Zadanie kreatywne: „Moja empatyczna supermoc” (10 min)

Uczniowie tworzą mini-plakaty lub karty postaci:

• Jaką empatyczną supermoc chciałbyś mieć?

• W czym pomagałaby innym?

• Jak wyglądałaby twoja superpostać?

Karta pracy:

1. Jak nazywa się Twoja empatyczna supermoc?

2. W jakich sytuacjach pomaga innym?

3. Jak wygląda Twoja superpostać? (miejsce na rysunek)

4. Jak możesz użyć swojej supermocy w klasie?

6. Podsumowanie i refleksja (5 min)

Krąg rozmowy:

• Czego dziś się nauczyłem?

• W jakiej sytuacji mogę wykorzystać empatię już dziś?

• Jak empatia zmienia relacje między ludźmi?

Tekst dla nauczyciela:

„Dziś ćwiczyliśmy empatię — umiejętność, która pomaga nam być dobrymi ludźmi. Każdy z nas

może zauważać emocje innych i reagować tak, by komuś pomóc. Empatia sprawia, że nasza

klasa staje się miejscem, w którym każdy czuje się ważny.”

Karta pracy 1 – Moja empatyczna supermoc

1. Jak nazywa się Twoja empatyczna supermoc?

..........................................................................................................

............................................................................................................

2. W jakich sytuacjach pomaga innym?

............................................................................................................

............................................................................................................

3. Jak wygląda Twoja superpostać? (miejsce na rysunek)

4. Jak możesz użyć swojej supermocy w klasie?

............................................................................................................

............................................................................................................

Karta pracy 2 – Wejdź w czyjeś buty

Sytuacja:

............................................................................................................

............................................................................................................

1. Co czuje ta osoba?

............................................................................................................

............................................................................................................

2. Dlaczego może tak się czuć?

............................................................................................................

............................................................................................................

3. Jak możesz jej pomóc?

............................................................................................................

............................................................................................................

Karta pracy 3 – Rozpoznaj emocje

1. Dziecko siedzi samotnie na ławce, głowę trzyma w dłoniach.

Emocja: .................................

2. Dziecko skacze wysoko z szerokim uśmiechem.

Emocja: .................................

3. Dziecko stoi z założonymi rękami i marszczy brwi.

Emocja: .................................

4. Dziecko wygląda zza uchylonych drzwi z szeroko otwartymi oczami.

Emocja: .................................

Karta pracy 4 – Empatia w praktyce

Dokończ zdania:

1. Kiedy widzę, że ktoś jest smutny, mogę...

............................................................................................................

2. Gdy ktoś się złości, staram się...

............................................................................................................

3. Jeśli ktoś boi się czegoś nowego, mogę...

............................................................................................................

4. Kiedy ktoś cieszy się z sukcesu, mogę...

............................................................................................................

Karta pracy 5 – Moje codzienne gesty empatii

Zaznacz te rzeczy, które możesz zrobić już dziś:

• □ Uśmiechnąć się do kogoś, kto wygląda na smutnego

• □ Pomóc komuś znaleźć rozwiązanie problemu

• □ Zapytać: „Jak się czujesz?”

• □ Posłuchać kogoś bez przerywania

• □ Zaprosić kogoś do zabawy

• □ Powiedzieć komuś coś miłego

• □ Zauważyć, że ktoś jest sam i podejść do niego

 

 KARTA PRACY UCZNIA

Jak napisać dobry prompt?

Przedmiot: Informatyka

Klasa: 7

Temat: Tworzenie i generowanie obrazów – pisanie promptów

Narzędzie: Gamma.app

1. Co to jest prompt?

Prompt to opis tekstowy, na podstawie którego komputer (sztuczna inteligencja) tworzy

obraz. Im dokładniejszy i lepiej przemyślany prompt, tym lepszy efekt graficzny.

2. Zasady pisania dobrego promptu

Dobry prompt powinien zawierać:

1. Co ma się znaleźć na obrazie?

(postać, przedmiot, miejsce)

2. Jak ma wyglądać?

(kolory, wielkość, szczegóły)

3. Styl obrazu

(np. realistyczny, rysunkowy, komiksowy, akwarela, 3D)

4. Nastrój / emocje

(wesoły, tajemniczy, spokojny, dynamiczny)

5. Tło / otoczenie

(miasto, las, szkoła, kosmos)

3. Przykład

Słaby prompt:

> Kot

Dobry prompt:

> Rudy kot z zielonymi oczami siedzący na parapecie, za oknem nocne miasto, styl

realistyczny, miękkie światło, spokojny nastrój

4. Zadanie 1 – popraw prompt

Przepisz i popraw poniższe prompty tak, aby były bardziej szczegółowe.

1. Pies:

..............................................................................

2. Szkoła:

..............................................................................

3. Miasto przyszłości:

..............................................................................

5. Zadanie 2 – stwórz własny prompt

Wybierz jeden temat i napisz własny dobry prompt:

☐ Fantastyczne zwierzę

☐ Mój wymarzony pokój

☐ Bezpieczna szkoła

☐ Inny temat: ......................................................

Mój prompt:

..............................................................................

..............................................................................

..............................................................................

6. Zadanie 3 – analiza efektu

Po wygenerowaniu obrazu odpowiedz na pytania:

1. Co najbardziej wpłynęło na wygląd obrazu?

..............................................................................

2. Co zmieniłbyś / zmieniłabyś w prompcie, aby obraz był lepszy?

..............................................................................

7. Pamiętaj!

• Nie używaj danych osobowych.

• Szanuj innych i nie twórz obrazu obrażającego.

• Sprawdź, czy wygenerowany obraz nadaje się do wykorzystania w szkole.

Innowacyjne zajęcia SPE

Zajęcia SPE (Specjalne Potrzeby Edukacyjne) prowadzone w dedykowanej sali to przestrzeń zaprojektowana z myślą o maksymalnym wsparciu rozwoju ucznia w warunkach komfortu i bezpieczeństwa. Zajęcia w sali SPE to nie tylko "wyrównywanie braków", ale przede wszystkim odkrywanie mocnych stron ucznia i budowanie jego poczucia sprawstwa. Mała grupa lub praca jeden na jeden sprzyja budowaniu zaufania między terapeutą a uczniem, co jest fundamentem skutecznej rewalidacji. W przeciwieństwie do głośnych korytarzy, sala SPE jest "bezpieczną przystanią", gdzie ogranicza się nadmiar rozpraszaczy, co pomaga uczniom w skupieniu uwagi i wyciszeniu układu nerwowego. Sala ta to nasycone pomocami dydaktycznymi miejsce, których nie znajdziemy w zwykłej klasie. Odbywają się tam ćwiczenia z elementami SI, dzieci przechodzą przez "stacje" gdzie każda aktywność dotyczy innego zmysłu. Ćwiczenia z elementami TUS, elementy Arteterapii, zajęcia wyciszające, oddechowe. 

SZKOLENIE RADY PEDAGIGICZNEJ INKLUZJA W EDUKACJI

Podczas Rady Pedagogicznej, koleżanki uczestniczące w szkoleniu na Teneryfie zaprezentowały bardzo ciekawe treści. Podczas tego specjalistycznego szkolenia zgłębiały nowoczesne metody nauczania wspierające inkluzję w edukacji. Dzięki warsztatom kadra pedagogiczna zdobyła praktyczne umiejętności pozwalające na dostosowanie programu do indywidualnych potrzeb każdego ucznia. Celem podjętych działań jest stworzenie w szkole środowiska w pełni włączającego, w którym każde dziecko czuje się akceptowane i ma równe szanse na rozwój.

Ćwiczenia i zabawy:

Teneryfa 

Kurs: Niewerbalne metody nauczania i inkluzja w edukacji

Dzień 1 

Samopoczucie

Powiedz jak się obecnie czujesz jednym słowem np. radość, zaciekawienie, zachwyt, niedowierzanie i pokaż to mimiką lub gestem. Grupa powtarza za uczestnikiem. 

Ćwiczenia ruchowe

Skok do przodu, do tyłu, w prawo, w lewo. Potem zmiana: co innego mówisz, co innego robisz. Np.  mówisz do przodu, a uczestnik skacze do tyłu mówiąc do tyłu. 

Przedstawianie kogoś

Uczestnicy zadają pytania następnie przedstawiają uczestnika. /Jak ma na imię? Skąd pochodzi? Co lubi robić? Ile ma lat?/

Zabawy w wyspy
Prowadzący przygotowuje pytania dotyczące np. Wysp Kanaryjskich. uczestnicy stają na wcześniej przygotowanych kartkach zgodnie z ich przekonaniem. Ćwiczenie ma za zadanie zbudować w grupie fizyczna bliskość. 

I’m mistake, so what?

Prowadzący zadaje pytania w quizie. Uczestnicy odpowiadają na pytania ustawiając się
w miejsca wskazane przez prowadzącego. Ćwiczenie polega na tym, że uczestnicy celebrują błędne odpowiedzi skacząc i mówiąc: I’m mistake, so what? 

Gra Bingo

Gra polega na Znalezieniu osób, które są wskazane w grze: np. kto lubi teatr, kto ma zwierzę. Wygrywa osoba, która, jak najszybciej zbierze komplet osób. 

Dopasowywanie definicji do słów.

Praca w grupie. 

Dzień 2

Język Jibrow

1. Uczestnik mówi w języku Jibrow i proponuje np. wyjście do kina. 

2. Uczestnik mówi w języku Jibrow plus gestykuluje. 

Ćwiczenie w grupie

Uczestnicy stoją w kółku i wykonują ruchy głową do góry i w dół, znów głowa do góry i w dół. Jeśli uczestnicy spotkają się wzrokiem krzyczą “aaaa“ i odchodzą z kółka. 

Ćwiczenia grupowe 

Jedna osoba była niewidoma (miała zawiązane oczy), jedna bez rąk (zawiązane z tyłu ręce), jedna osoba niesłysząca (z słuchawkami w uszach i puszczoną muzyką). Opiekun miał zadanie i instrukcje do jego wykonania. Miał prowadzić grupę przez park i w przygotowanych stanowiskach wykonać zadania np. ułożyć osoby w gwiazdę i zrobić zdjęcie przesyłając do prowadzących, ułożenie słowa z ekologicznych, przeniesienie grochu całą grupą, ułożenie w łańcuch ludzki. 

Biodanza- taniec

Biodanza, czyli "taniec życia", to system rozwoju osobistego i integracji ludzkiej stworzony przez Rolando Toro, łączący muzykę, ruch i grupowe interakcje w bezpiecznej przestrzeni, by wzmocnić autentyczną ekspresję, kontakt z emocjami, instynktami i innymi ludźmi, co prowadzi do dobrostanu, poczucia jedności i radości. Jest to metoda niewerbalna, bazująca na naturalnych ruchach bez choreografii, pomagająca w redukcji stresu, budowaniu pewności siebie i poprawie relacji. 

W Biodanzy nie uczy się kroków ani skomplikowanych choreografii. Liczy się naturalny, autentyczny ruch wynikający z emocji i muzyki.

Dzień 3

Wodzenie palcem w parze

Dotykanie palcem i wodzenie za osobą. Uczestnicy mają zamknięte oczy. 

Pociąg

Uczestnicy stojąc ułożeni w rzędzie tworząc pociąg, wykonują dowolne ruchy. Grupa powtarza dane ćwiczenie przez kilka minut. Osoba pokazująca przechodzi na koniec pociągu i kolejna osoba przejmuje jej rolę.

Play role

Uczestnicy dostają wcześniej przygotowane kartki z notatką za kogo się wcielają,jakie mają problemy życiowe, co czują: np. Tom- alkoholik, osoba nie binarna.

Prowadzący czyta zdanie, jeśli zgadza się z tym, co uczestnika ma na kartce idzie krok do przodu. 

Dzień 4

Zbieranie rozmieszczonych elementów zdania na ogrodzie w wiosce dziecięcej. Ułożenie zdań (przygotowanych dla dwóch grup, w dwóch kolorach niebieskim i zielonym). Rozmowa na temat. 

Dzień 5 

Feedback

Na plecach każdy ma naklejoną kartkę, wszyscy wpisują miłe słowo określające daną osobą. Obejmuje obserwacje, oceny, sugestie co do mocnych stron uczestnika.